Lieve lezers,

Iedereen zal het er wel over eens zijn dat mensen niet meer of amper nog echt communiceren met elkaar dankzij de digitale wereld waarin we nu vertoeven.  Het is wel zo dat de vooruitgang op technologisch vlak niet te stoppen is en we mee moeten evolueren.  Toch beaamt iedereen wel dat het merendeel van de mensen op hun beeldscherm leeft zelfs al zijn ze in gezelschap.

Afgelopen zaterdag ben ik met het project van Vormingplus Hasselt “De warmste tent” de straat op geweest en hebben we mensen aangesproken om dit probleem aan te kaarten.  De intentie was, zoals ik jullie al vertelde in mijn blog van dit project, om een warm gesprek met mensen aan te gaan, oprecht aandacht te hebben voor elkaar, tijd te maken voor elkaar en daarmee in deze koude dagen de eenzaamheid te doorbreken voor iedereen die alleen door het leven gaat.  Ze vervolgens uit te nodigen in onze tent en een gratis kopje koffie aan te bieden.  Er was een 80-jarige man Jef die in onze tent heeft gezeten, hij heeft een liedje gezongen voor ons, in geuren en kleuren vertelt hoe hij hetzelfde werk doet als wij maar dan als voorzitter van de seniorenraad en hij meermaals zei dat hij ons bewonderde voor dit uniek initiatief.  Bij afloop kreeg hij nog een warme knuffel van ons allemaal waarop hij vertrok met een glimlach op zijn gezicht.  Wij hebben gezorgd voor een onverwachte verrassende wending in de dag van deze vriendelijke man.  Er was ook een man die vertelde dat hij in de zomer eens een test heeft gedaan in de winkelstraat van Hasselt en 10 minuten gekeken heeft hoeveel mensen er met hun gsm bezig waren.  90% zat te staren op hun beeldscherm.  Zeer schrijnende cijfers.

Een verschil maken in deze wereld, dat is waar het om gaat heden ten dage.  Niet alleen ja, ja knikken, het is waar, als je je beklaagt over de situatie maar er ook effectief iets aan doen is de boodschap.   Je ziet ook dat we allemaal kuddedieren zijn want iedereen doet dat, dus ik ook.  Wel, met onze gangmakers bij Vormingplus onder leiding van Karolien Nouwen, waar er in de toekomst nog projecten zullen georganiseerd worden, willen we de mensen in beweging krijgen, veel mensen en dat gaat ons lukken.   In juni gaan we het goede nieuws verspreiden, positiviteit, mensen complimenteren enz… Dat is wat de wereld nodig heeft, optimistische mensen die positieve energie als een virus verspreiden doorheen alle harten van onze medemens.

Wat communicatie betreft, zelfs op restaurant, in gezelschap, op straat, in de auto, overal gaat de gsm mee.  Relaties worden hier ook op de proef gesteld want vaak zijn de partners meer geïnteresseerd in de digitale koude nep wereld dan wel in hun partner waar ze mee samenleven.  Onlangs nog gehoord van een restaurant eigenaar dat zijn huwelijk op de klippen is gelopen na 30 jaar omdat zijn vrouw zwaar verslaafd was aan haar gsm en ze voor die reden uit elkaar zijn gegaan.  Waar eindigt dit?

Mijn kinderen zijn ermee opgegroeid maar het loopt ook bij hun de spuigaten uit vind ik.  Je kan ze het beste straffen door het af te pakken of ze er alleen op bepaalde tijden ermee laten omgaan.  Dat heb ik al een paar keer gedaan maar de reactie die je dan krijgt, is boven alle proporties.   Toen ik een keer de gsm afnam van mijn dochter, reageerde ze plots, mama wat moet ik nu dan doen?   Kinderen kunnen zich niet meer amuseren zonder social media en komen amper nog buiten.

Wat mezelf betreft, echt verslaafd verslaafd ben ik helemaal niet.  Ik ben sinds 4 maanden van facebook af en dat helpt echt.  Facebook is een koude wereld waar massaal mensen aan deelnemen omdat ze in de illusie leven van “veel vrienden” te hebben of “aandacht” willen trekken.  Nadeel is dat je je anders kan voordoen achter jouw scherm dan dat je in realiteit echt bent.   “Echte verbinding” is er niet. Ik kijk alleen mijn email boxen nog na en kijk elke dag het nieuws via hln.be.  Verder bel ik liever dan dat ik kunstmatig sms of app via whatsapp en messenger (heb een messenger account zonder facebook profiel) om toch nog “bereikbaar” te blijven voor mensen die mijn gsm nummer niet hebben.   Dat is ook zoiets, chatten of appjes sturen via social media.  Daar gebeurt zo vaak miscommunicatie door want je praat kunstmatig zonder natuurlijke interactie.

Ik merk ook steeds vaker dat mensen zelfs een afspraak maken wanneer ik ze kan bellen.  Omdat ze geen “tijd” hebben.  Dat vind ik een brug te ver.  Zelfs spontaan bellen wordt niet altijd op prijs gesteld.

Oprecht interesse hebben in elkaar, interesse vragen stellen.  Ik merk vaak dat het éénrichtingsverkeer is in een gesprek.  Mensen zijn ofwel veel met zichzelf bezig of te fel bezig over het leven van anderen te praten maar normale natuurlijke gesprekken aanknopen, dat is een zeldzaamheid aan het worden.

Het zou echt een gat in de markt zijn als je mensen zou kunnen afhelpen van hun smarthphone verslaving.   Het enige grote voordeel aan social media is dat je elkaar kan vinden daar maar om dan urenlang je vingers lam te typen in plaats van in het echte leven af te spreken, dat vind ik dan weer niet kunnen.

Daarom ook dat ik dit blog ben begonnen.  Ik wil mijn ei kwijt en dat kan via deze weg.  Mensen volgen mij indien ze dat zelf willen en ze kiezen mij ook bewust uit omdat ze interesse hebben in wat ik te vertellen heb.  Terwijl op facebook ben je virtuele vrienden en zie je elkaar online en vaak hebben mensen bepaalde verwachtingen van hun vrienden ivm reageren op hun berichten en dan ontstaat daar ook weer een discussie of miscommunicatie door.  Dat had ik zelf totaal geen probleem mee maar ik hoor het wel veel in mijn omgeving.   Ook het vertekend beeld van steeds 100% gelukkige mensen maakt dat mensen die denken dat dit echt bestaat ook heel ongelukkig of depressief worden.   Kort gezegd, facebook maakt niet gelukkiger en dat is wetenschappelijk bewezen.  Ik post hier berichten wanneer ik iets kwijt wil, dan schrijf ik het van me af, en hoop ik hiermee andere mensen te inspireren of helpen.  Ik zie deze mensen niet online dus mijn gevoel zit hier gewoon beter.  Op facebook had ik voortdurend het gevoel dat mensen op mijn profiel staren om te zien wat voor leven ik had en ik voelde me soms ook verplicht om op berichten te reageren omdat ze dat van mij verwachtten of dat ik iets op mijn prikbord moest zetten omdat het toch al wel lang geleden was.  Zelfs als je niet meer op facebook bent, denkt men vaak dat je niet meer op deze planeet bent.  Dat is hetzelfde als je zou zeggen dat je geen tv thuis hebt staan.

Mijn doel is massaal gelijkgestemde mensen te mobiliseren die gaan helpen aan het creëren van een samenleving waar verdraagzaamheid heerst, meer warmte, knuffelen, genegenheid onder elkaar en zodanig iedereen een gelukkig gevoel te geven dat de verzuring die er nu heerst als sneeuw voor de zon zal verdwijnen.

Indien er onder jullie nog enthousiaste positivo’s vertoeven, wij zoeken nog gangmakers, dus wees van harte welkom en geef me een seintje indien je ook mega veel zin hebt om een positieve wending te geven aan deze hedendaagse wereld.

Voor nu wens ik jullie nog een fantastische avond toe en alvast welterusten.

Liefs,

Inge xxx